ตำราแบ่งการหยิบเป็น "แบบเดี่ยว" "แบบชุด" "แบบโซน" และ "Wave" หมวดหมู่ที่ชัดเจนแต่ไม่ค่อยตรงกับการดำเนินงานจริง ในทางปฏิบัติ ความแตกต่างที่มีประโยชน์ที่สุดนั้นง่ายกว่า: พนักงานหยิบแยกสินค้าไปยังคำสั่งซื้อ ระหว่างการเดินหยิบ หรือการแยกเกิดขึ้นหลังจากนั้นที่สถานีแยกเฉพาะ? ทุกอย่างอื่น ไม่ว่าจะเป็นเครื่องมือที่ใช้ วิธีวางผังคลังสินค้า การหยิบแบบโซนสมเหตุสมผลหรือไม่ ล้วนมาจากคำตอบนั้น
สองกรอบ: หยิบแล้วแยก vs หยิบก่อนแยกทีหลัง
พนักงานหยิบใช้รถเข็นแยกสินค้าแบบหลายช่อง แต่ละช่องกำหนดไว้สำหรับคำสั่งซื้อหนึ่งรายการ เมื่อพนักงานสแกนสินค้า WMS จะบอกว่าใส่ช่องไหน เมื่อเดินเสร็จ ทุกช่องเป็นคำสั่งซื้อที่ครบถ้วนพร้อมแพ็ค
พนักงานหยิบรวบรวมหน่วยทั้งหมดที่ต้องการของ SKU เดียวในหลายคำสั่งซื้อในรอบเดียว เช่น 37 หน่วยของ SKU-A สำหรับ 37 คำสั่งซื้อต่างกัน จากนั้นสินค้าถูกแยกไปยังคำสั่งซื้อแต่ละรายการที่สถานีแยก ขจัดการเยี่ยมตำแหน่งซ้ำซ้อน แลกกับขั้นตอนการแยกแยะแยกต่างหาก
คลังสินค้าส่วนใหญ่ใช้โมเดลหยิบแล้วแยกสำหรับคำสั่งซื้อส่วนใหญ่ โมเดลแยกทีหลังน่าสนใจเฉพาะเมื่อ SKU จำนวนน้อยคิดเป็นส่วนใหญ่ของบรรทัดคำสั่งซื้อ ซึ่งพบบ่อยใน FMCG, แคมเปญสินค้าเดียว หรือกล่องสมัครสมาชิกความถี่สูงที่สินค้าไม่กี่ชิ้นเดิมปรากฏในคำสั่งซื้อส่วนใหญ่
โหมดพิเศษ: พิมพ์ใบปะหน้าก่อนหยิบสำหรับแฟลชเซลล์ / คำสั่งซื้อไลฟ์สตรีม
แฟลชเซลล์และคำสั่งซื้อไลฟ์สตรีมสร้างสถานการณ์พิเศษ: คำสั่งซื้อหลายร้อยหรือหลายพันรายการภายในไม่กี่นาที ทั้งหมดสำหรับสินค้าชนิดเดียวกันในปริมาณเดียวกัน เวิร์กโฟลว์หยิบแล้วแยกหรือหยิบก่อนแยกมาตรฐานถูกสร้างมาสำหรับความหลากหลายของคำสั่งซื้อ ที่นี่มันซับซ้อนเกินไปและช้าเกินไป เมื่อทุกคำสั่งซื้อเหมือนกัน ไม่มีอะไรต้องแยกและไม่มีอะไรต้องตรวจสอบ เวิร์กโฟลว์พิมพ์ใบปะหน้าก่อนรวมกระบวนการหยิบ-แพ็ค-ส่งทั้งหมดเป็นวงจรเดียวที่รวดเร็ว
ขั้นตอนที่ 1 — WMS ตรวจจับชุดคำสั่งซื้อที่เหมือนกัน ระบบระบุว่าคำสั่งซื้อ N รายการทั้งหมดมี SKU และปริมาณเดียวกัน มันเรียกใช้เวิร์กโฟลว์พิมพ์ใบปะหน้าก่อนโดยอัตโนมัติและพิมพ์ใบปะหน้า N ใบทั้งหมดก่อนเริ่มหยิบ
ขั้นตอนที่ 2 — หยิบจำนวนมาก พนักงานหยิบรวบรวมหน่วยทั้งหมด N หน่วยในรอบเดียว ไม่มีช่อง ไม่มีรถเข็นแยก แค่พาเลทหรือรถเข็นแบนที่วางจำนวนที่ถูกต้อง
ขั้นตอนที่ 3 — แพ็คและติดใบปะหน้าในการเคลื่อนไหวเดียว แต่ละหน่วยใส่บรรจุภัณฑ์ ติดใบปะหน้าหนึ่งใบ ไม่ต้องสแกนที่สถานีแพ็ค ไม่ต้องตรวจสอบคำสั่งซื้อ เพราะทุกหน่วยเป็นคำสั่งซื้อที่ครบถ้วนและถูกต้องแล้ว พนักงานเดินตรงจากพื้นที่หยิบไปยังท่าออก
เหตุผลที่วิธีนี้ได้ผล และทำไมคุณสามารถข้ามขั้นตอนการตรวจสอบที่สถานีแพ็คได้อย่างปลอดภัย คือความเสี่ยงของการปนคำสั่งซื้อไม่มีอยู่เมื่อคำสั่งซื้อทั้งหมดเหมือนกัน ไม่มีสินค้าผิดที่จะใส่ และไม่มีความคลุมเครือเกี่ยวกับใบปะหน้าไหนไปกับพัสดุไหน WMS ยังคงติดตามหมายเลขใบปะหน้าแต่ละใบเพื่อยืนยันว่าจัดส่งแล้ว แต่พนักงานหยิบไม่ต้องหยุดเพื่อสแกนยืนยันทุกรายการ คนเดียวสามารถประมวลผลหน่วยไลฟ์สตรีมหลายร้อยหน่วยในเวลาที่จะใช้รันปริมาณเดียวกันผ่านสถานีแพ็คมาตรฐาน แต่เร็วกว่ามาก
โหมดนี้ต้องการให้ WMS ระบุเงื่อนไขทริกเกอร์โดยอัตโนมัติ หากผู้จัดการคลังสินค้าต้องตัดสินใจด้วยตนเองทุกครั้งว่าจะใช้พิมพ์ใบปะหน้าก่อนหรือไม่ ข้อได้เปรียบด้านความเร็วจะหายไป WMS ที่กำหนดค่าอย่างดีตั้งกฎ: "ถ้าคำสั่งซื้อ N รายการมี SKU และปริมาณเดียวกัน และเกินเกณฑ์ (เช่น 50+ คำสั่งซื้อ) ให้จัดคิวสำหรับพิมพ์ใบปะหน้าก่อนโดยอัตโนมัติ" ทันทีที่ไลฟ์สตรีมจบและคำสั่งซื้อหลั่งไหลเข้ามา ระบบพิมพ์ใบปะหน้าแล้ว
WMS แนะนำเครื่องมือหยิบที่เหมาะสมอย่างไร
เมื่อพนักงานหยิบได้รับงาน WMS ไม่ได้แค่บอกว่าไปที่ไหน แต่บอกว่าต้องนำอะไรไป การแนะนำเครื่องมือขึ้นอยู่กับสองตัวแปร: ขนาดสินค้าและโครงสร้างคำสั่งซื้อ การทำผิดพลาดมีราคาแพง: ส่งพนักงานพร้อมรถเข็นแยกขนาดเล็กไปหยิบเฟอร์นิเจอร์ หรือส่งพนักงานพร้อมรถพาเลทไปหยิบเครื่องประดับ สร้างความไม่มีประสิทธิภาพที่สะสมตลอดการหยิบหลายร้อยครั้งต่อวัน
| ขนาดสินค้า | โครงสร้างคำสั่งซื้อ | เครื่องมือที่แนะนำ | วิธีการ |
|---|---|---|---|
| ขนาดเล็ก (ถือได้) | หลาย SKU ต่อคำสั่งซื้อ (2–8 บรรทัด) | รถเข็นแยก (หลายช่อง) | หยิบแล้วแยก |
| ขนาดเล็ก SKU กระจุกตัว | ปริมาณสูง 1–2 SKU ครอบงำคำสั่งซื้อส่วนใหญ่ | รถเข็นแยก + สถานีแยก | หยิบก่อนแยกทีหลัง |
| ขนาดกลาง (ขนาดกล่อง, 5–20 กก.) | SKU ผสม ปริมาณปานกลาง | รถเข็นแบบสองชั้น | หยิบแล้วแยก (ต่อคำสั่งซื้อต่อชั้น) |
| ขนาดใหญ่ / หนัก / ระดับลัง | B2B / ขายส่ง ปริมาณต่อลังหรือพาเลท | พาเลท / รถพาเลท | คำสั่งซื้อเดียว (พาเลทหนึ่งต่อคำสั่งซื้อ) |
ใน WMS ที่กำหนดค่าอย่างดี พนักงานหยิบไม่ต้องตัดสินใจว่าจะใช้เครื่องมืออะไร ระบบกำหนดให้เมื่อสร้างงาน พนักงานสแกนเข้าเห็น "รถเข็นแยก — 8 ช่อง — Wave 2" และรู้แน่ชัดว่าต้องหยิบอะไรก่อนไปตำแหน่งแรก ขจัดการตัดสินใจในระดับพื้นที่และรักษาการใช้เครื่องมือให้สม่ำเสมอในทุกกะ
การหยิบแบบโซน: หลีกเลี่ยงถ้าเป็นไปได้ — และวิธีวางแผนรอบๆ มัน
การหยิบแบบโซนแบ่งคลังสินค้าออกเป็นโซนคงที่และกำหนดพนักงานหยิบหนึ่งคนต่อโซน คำสั่งซื้อที่ต้องการสินค้าจากหลายโซนต้องถูกรวมที่สถานีรวมก่อนแพ็ค ดูมีประสิทธิภาพบนกระดาษ พนักงานเชี่ยวชาญในพื้นที่เล็กกว่า แต่ขั้นตอนการรวมคือที่ที่มันมักพังในทางปฏิบัติ
โซน A เสร็จสิ้นการหยิบสำหรับคำสั่งซื้อ #1042 ใน 4 นาที โซน B ยังทำงานกับอีก 12 คำสั่งซื้อและจะไม่ถึง #1042 อีก 18 นาที คำสั่งซื้อรอที่สถานีรวม ทุกคำสั่งซื้อที่ครอบคลุมโซนมีการรอนี้ และสถานีรวมอาจกลายเป็นคอขวดที่รัดการไหลออกทั้งหมด ไม่ใช่แค่คำสั่งซื้อที่รอการรวม
วิธีแก้ที่ดีกว่า: แก้ที่ขั้นตอนการกำหนดตำแหน่ง
หากเหตุผลที่มีการหยิบแบบโซนคือการลดระยะทางการเดินต่อพนักงานหยิบ วิธีแก้ที่ดีกว่าคือการจัดกลุ่ม SKU เพื่อให้คำสั่งซื้อส่วนใหญ่ไม่ต้องข้ามโซนตั้งแต่แรก โดยการกำหนดตำแหน่งสินค้าตามวิธีที่สั่งด้วยกัน ไม่ใช่แค่ตามหมวดหมู่หรือซัพพลายเออร์ คุณสามารถออกแบบคลังสินค้าที่พนักงานหยิบคนเดียวสามารถทำคำสั่งซื้อส่วนใหญ่ได้ภายในพื้นที่กะทัดรัด โดยไม่ต้องมีขั้นตอนรวมเลย
สามมิติการกำหนดตำแหน่งที่ลดการหยิบข้ามโซน:
การหยิบแบบโซนมักเป็นทางแก้ปัญหาสำหรับการกำหนดตำแหน่งที่ไม่ดี แก้การกำหนดตำแหน่ง และปัญหาการหยิบแบบโซนก็แก้ตัวเอง
Wave Picking: ชั้นการวางแผนเหนือทุกอย่าง
Wave picking ไม่ใช่วิธีการหยิบในตัวเอง มันเป็นการตัดสินใจด้านการวางแผนเกี่ยวกับเวลาที่จะปล่อยคำสั่งซื้อให้พนักงานหยิบ แทนที่จะปล่อยแต่ละคำสั่งซื้อทันทีที่มาถึง (การไหลต่อเนื่อง) Wave picking จัดกลุ่มคำสั่งซื้อและปล่อยในเวลาที่กำหนดตามเวลาตัดบริษัทขนส่งหรือกำหนดเส้นตาย SLA
คุณสามารถรันหยิบแล้วแยกหรือหยิบก่อนแยกทีหลังภายใน Wave ได้ ทั้งสองเป็นอิสระจากกัน การวางแผน Wave ให้แน่ใจว่าคำสั่งซื้อลำดับความสำคัญสูงถูกหยิบก่อนเสมอ และควบคุมการไหลของงานเข้าสู่การแพ็คเพื่อไม่ให้สถานีล้น สำหรับการดำเนินงานใดก็ตามที่มีหลายระดับ SLA หรือเวลาตัดบริษัทขนส่งมากกว่าหนึ่งครั้งต่อวัน การวางแผน Wave เป็นการเปลี่ยนแปลงการวางแผนที่มีประสิทธิภาพสูงสุดที่คุณสามารถทำได้โดยไม่ต้องเพิ่มพนักงาน